Extremadura, een goed bewaard geheim

Nazomeren in het pure Spanje

Als je het zomergevoel nog even wil vasthouden, is het najaar een heerlijke tijd om naar Extremadura te gaan. September voelt er als een nazomermaand, terwijl in oktober de echte warmte voorbij is. Zodra er wat regen valt, ondergaat het landschap een metamorfose: het gras kleurt weer groen en er verschijnen bloemen. In november worden de avonden frisser, maar kan het overdag nog steeds 20 graden worden. Dan komen ook de kraanvogels in grote getale overwinteren en verschijnen er prachtige herfsttinten in de bergachtige gebieden.

Herstel na de bosbranden in het noorden

Dit najaar wilden we met eigen ogen zien wat de gevolgen zijn van de bosbranden van afgelopen zomer in de valleien in het noorden van Extremadura. Zijn er mooie wandelroutes aangetast? Of kun je beter bepaalde routes vermijden? Er is daar zo’n 17.000 hectare afgebrand – te vergelijken met 34.000 voetbalvelden. Dat is niet niks. Met enige spanning trokken we eropuit naar de meest getroffen valleien, de Jerte- en Ambrozvallei, en spraken we met lokale bewoners.

Gelukkig blijken de effecten op toeristische bezienswaardigheden en activiteiten minimaal. Hier en daar groeien alweer groene varens op de verschroeide aarde. Een bezoek aan de 800 jaar oude Castañas del Temblar stelde ons gerust: ook deze reuzen hebben de brand overleefd. We kunnen reizigers nu goed informeren over de situatie ter plekke.

Rust en kleinschaligheid als kracht van Extremadura

Naast de culturele en natuurlijke schoonheid van Extremadura is de relatieve rust iets wat gekoesterd moet worden. Steeds vaker raken toeristische trekpleisters overspoeld door bezoekers, waardoor hun charme verloren gaat. We zijn dan ook wat terughoudend om veel over Extremadura te schrijven. Wat mij betreft mag het een goed bewaard geheim blijven – juist daardoor blijft het aantrekkelijk voor reizigers die hechten aan authenticiteit. Kleinschaligheid is hier het toverwoord.

Hardlopen in Medina de las Torres

Die kleinschaligheid kwam ik ook tegen tijdens een hardloopevenement in een dorpje op het platteland van Zuid-Extremadura. Op 12 oktober 2025 (Día de la Hispanidad) werd in Medina de las Torres een halve marathon georganiseerd. Als fervent hardloper leek het me leuk om mee te doen. De Ruta de los Monumentos voerde langs lokale bezienswaardigheden, zoals de opgraving van de Romeinse stad Contributa Iulia en het Kasteel van Encomienda. Het parcours liep grotendeels over onverharde wegen en telde 250 hoogtemeters – in Nederland zou je dit een trailrun noemen. De toeschouwers bestonden vooral uit ouderen die soms nog in hun ochtendjas op de drempel stonden. “¡Hola!”, zei ik dan, en stak een duim op.

Bij de finish bleek ik de enige buitenlandse deelnemer te zijn. De organisator vroeg me te blijven voor de prijsuitreiking. Dat ‘even’ duurde wat langer dan verwacht, maar de sfeer op het dorpsplein was fantastisch. Er werd paella gemaakt, de terrasjes zaten vol met lopers en locals. Het voelde als een feest voor iedereen. Tot mijn verrassing kreeg ik de trofee voor de “Corredor más lejano” – de renner die het verste van Medina vandaan kwam – plus vijf liter lokale olijfolie! En alsof dat nog niet genoeg was, kreeg ik ook een keramieken mok voor de tweede plaats bij de vijftigplussers. Ik heb nog nooit op een podium gestaan, maar hier dus twee keer!

Telkens als ik nu mijn thee drink uit die mok, denk ik even terug aan Medina de las Torres, de hartelijke mensen daar en het geweldig georganiseerde, kleinschalige hardloopevenement.
Dit is Extremadura op zijn best.

Geschreven door Anouschka Holten, reisexpert en liefhebber van Extremadura, oprichter van Tierragua.